Politieke deal klimaattop, de nacht door

De hele dag en nacht hebben de partijen op de klimaattop onderhandeld. Het is 8u ’s ochtends, ik ben al meer dan 24u aan het vergaderen. Vrijdagavond heeft de Amerikaanse president Barack Obama een politiek akkoord bekend gemaakt, dat onderhandeld werd met China, India, Zuid-Afrika en aan de zijlijn Europa. Het is geen bindend akkoord, en het is niet via een orgaan van de Verenigde Naties opgesteld (met participatie van alle landen).

Rond 6u30 vanmorgen was er voor mij een ogenblik dat alles samenvatte. Ik wou net de plenaire vergadering uitwandelen voor een paar minuutjes, toen de vertegenwoordiger van de Marshall Islands het woord kreeg. Hij sprak over zijn thuisland, dat van zijn voorouders. En hoe hij na twee weken onderhandelen naar huis zou gaan, naar zijn kinderen en kleinkinderen. Maar met lege handen, hij heeft hun toekomst niet kunnen veilig stellen. Hun land zal verdwijnen. Ik stond daar dan, achteraan in de zaal met gigantisch overzicht en was natuurlijk luid aan het klappen voor het pleidooi van de Marshall Islands. De vertegenwoordiger was al uit beeld, toen een delegatielid die net binnenkwam vroeg wie er sprak. Marshall Islands. En het enige dat hij wou weten, was: “In favour, right?”

Daar komt het dus op neer. Het gaat niet over de toekomst van al die mensen, maar enkel over een politieke deal die nu nog door de lidstaten van de klimaatconventie goedgekeurd moet worden. Die is niet bindend, en dus kan je nu al zien aankomen dat er niet al te veel van in huis zal komen. Inhoudelijk liggen er ook absoluut niet voldoende toezeggingen op tafel. Maar het moet gezegd, het proces naar Kopenhagen toe heeft wel heel wat landen aangezet om een stap vooruit te zetten. Alleen hebben we nu veel meer en veel grotere stappen vooruit nodig, en wel snel.

De Europese Unie heeft ook nog veel werk voor de boeg. Ze zegt steeds van zichzelf dat ze een leidersrol speelt, maar dat durf ik in vraag stellen. De EU schuift een uitstootvermindering van 20% naar voren, en is tegen de verwachtingen in nog steeds niet naar 30% opgeschoven. Dat wil ze enkel doen als andere landen ook ver genoeg gaan. Klinkt logisch, maar wat wel erg pijnlijk is: die 20% ligt onder het minimum dat wetenschappelijk nodig is.

Het is dus heel duidelijk: ook na Kopenhagen is er nog veel draagvlak nodig om hopelijk volgend jaar in Mexico eindelijk een akkoord te sluiten dat voldoende zal zijn voor onze toekomst. En ook wij in het Westen hebben daar belang bij voor onze economie en gezondheid.

Binnen enkele uurtjes verlaat ik de klimaattop, en ga ik nog een beetje slapen bij mijn gastgezin. Dan is het inpakken en wegwezen, met de nachttrein naar Brussel. De klimaattop in Kopenhagen is dan echt afgelopen. Maar hopelijk blijven mensen warm lopen voor het klimaat, voor onze toekomst.

Gerelateerde berichten

• geen gerelateerde berichten

Archief

• >> augustus 2010
• >> juli 2010
• >> mei 2010
• >> april 2010
• >> februari 2010

• >> januari 2010
• >> december 2009